SEVGİLİ DAYIM
Sessizliğin içinde, masmavi dingin sularda yüzüyorum. Gözlerim adada seni arıyor. Adanın bir mağarasını kendine yerleşke yaptığın geliyor usuma. Ruhunu sulardaymış gibi hissediyorum. Ateşlenip kendinden geçtiğin bir gün dudaklarından umarsızca dökülen tümceler beynimde sürekli dolaşıyor. “Beni toprağa değil, sulara atın. Denizde yok olmak istiyorum. “Küçük dünyamda bu sözler ben de derin sızılar bıraktı. Ancak sekiz- dokuz yaşlarındaydım. Belki denize tutkum senin o isteğinle doruğa ulaştı dayıcığım.
Ne zaman denize girsem seni yanımda hissediyorum. Bedenin genç yaşta toprakla bütünleşmiş olsa da ruhun denizler de özgürce dolaşıyor. Buna yürekten inanıyorum.
Çocukluğumla ilgili en güzel anılarımın içinde sen varsın. Ankara’da üniversite eğitimini alırken küçük dünyamda bir devdin. Bana getirdiğin güncel dergilerle ben de farkındalık yarattın. İlk masum yalanımı yakaladığında benimle öyle içten ve etkili konuştun ki utancım hala bedenimde. Çıkaramıyorum. Belki o günden sonra yalan söylememek kırmızıçizgim oldu. Beni zor duruma soksa acıtsa bile.
Yumurtalık’ın özgür abisiydin. Sen de bizim ailemizin bir üyesiydin. Küçük teknen, paletlerin, zıpkının bir de adadaki mağara odan seninle bütünleşmişti. Halk sana “Robinson Cruise “adını takmıştı. Mutlu yaşamın doğayla iç içe olmakla mümkün olduğunu hissettiriyordun çevrene.
İlçeye gelen yerli ve yabancı arkadaşlarınla doğal bir yaşamın vardı adada. Özellikle Fransa’dan gelen arkadaşın çok etkilemişti beni. Dünyamı rengârenk yapıyordunuz.
Sevgili dayım, güçlü olmayı da bana sen öğrettin. Yaşam yolun zorluklarla doluydu. Bunu bugün daha net görüyorum. O zorlukları bile esprilerinle süslerdin. Çocukluğumun gülen yüzüydün. Türkçeyi öylesine akıcı ve güzel kullanırdın ki hiç susmamanı dilerdim. Benim için ailemin en önemli bireyiydin.
Evimizin yakınında küçük bir ev kiralamıştın. Yatağın kitaplığın, kitapların seni yansıtıyordu adeta. Ne sevimli bir odaydı orası. Aynı zamanda gizemli. Annemin gereksiz otoritesinden bunaldığımda senin odana kaçardım. Annemin sana sevgisi çok yoğundu. Onun hayatındaki en önemli bağıydın. Sana “Abi” diye hitabı bile farklıydı. Seni kaybettiğinde uzun yıllar toparlanamadı.
Beni diğer kardeşlerimden farklı severdin. Bunu hissederdim. Annenin adını taşıdığım için “,Annem” diye hitap ettiğinde ayaklarım yerden kesilirdi. Anne özlemini yansıtırdın adeta. Adımı her zaman gururla taşıdım.
Sevgili Dayıcığım,
Sana geç de olsa bazı itiraflarda bulunacağım. Sen yokken evinin odasına girdiğim de kitaplarını karıştırır, okumaya, anlamaya çalışırdım. Kitaplarını koklar kokularından çok haz alırdım. Bir gün şiir defterin geçti elime. Şiirlerinden en çok deniz ile ilgili olanları etkiledi beni. Ne güzeldi o şiirler. Deniz, aşk, özlem kokan şiirler….Yazın sanatına ilgim o yıllarda kök saldı. Birkaç tane de aşk mektupları buldum. Seni etkilemeye çalışıyorlar diye düşündüm. Onlar çok ilgimi çekmedi. Sana yazılmış sıradan mektuplardı. Özeline girdiğim için özür diliyorum. Çocukluk merakıma say. Hatalıyım.
Bacağın sık sık şişerdi. Ateşlendiğinde sevdalının adını sayıklardın. Başından hiç ayrılmaz, dua ederdim.
Dünyadan bir Yaşar Güray geçti. Onun hayat yolu üniversite yıllarında zorlu ama güzeldi. O pek çok gence model oldu. Çok yürekte sevgi bıraktı. Tercihleri her zaman erdemli bir yaşamdan yanaydı. O, hiç unutulmadı. İlklerin insanıydı. Ne yazık ki sonraki yılları onun yaşam enerjisini elinden aldı. O, önceliğini başkalarına vererek kendini öteledi. Kendinden uzaklaştı. Genç yaşta adeta isteyerek boyut değiştirdi. Hastane odasında kalabalık yalnızlığından uzaklaşırken hepimize mesajlar verdi. Doktorunun anneme söylediği sözler annemi uzun yıllar yaşamdan kopardı. Mutsuz etti. Doktoru “Elimizden geleni yapıyoruz ama Yaşar Bey istemiyor ,çaba göstermiyor..”demişti
Sevgili dayım, sana son görevimi yapmaya geldiğimde “Beni toprağa değil, denizlere bırakın. “isteğini yüreğimde tuttum. Söyleyemedim. Sana senin pencerenden bakan insanları bulamamaktan korktum. Şunu biliyorum ki bedenin toprakla bütünleşse bile ruhun hep denizlerde yaşayacak. Sen, denizcilere ışık saçan bir deniz feneri gibi kalacaksın. Yakamozların ışığının içinde var olacaksın.
Yazılarımı hissediyor ve beni onaylıyorsan bana ışığınla, enerjinle yol aç. Sen benim her yaşta dayanağımsın. Huzurla ışıklar içinde uyu güzel insan sevgili dayım.
RAMİZE ERZİN
